بغضی در کمین، لبخندی شکرین، خنده ای از ته دل، یک نگاهم نگران، یک نگاهم شادان، وصدایم لرزان...

آهی از سر شادیو غم _توام_ سوزی از شعله ی افروخته ی عشق، صفا، رفتن ها... سوزی از شعله ی خاموش نشستن ها، گفتن ها، خندیدن ها...

دستانم سرد، قلبم گرم، پایکوبان اشک میریزم...

و چرا این همه شور؟! مگر آن نیست که جدا می شود از من امشب؟! پس چرا این همه شادی؟!

یادم آمد، خانه ای گرم محبت منتظرست، باید برود، من نمیفهمم، پس چرا اشک؟!

پُر حسّم، متضادندو لجوج، مرگ یکدیگر را، همه درسر دارند، "من" چه کنم؟! گاه آراممو گاهی تشویش، همه ی روحو تنم را…

رنگ صداقت، بوی رفاقت، شور عطوفت، رقص رقّاص طبیعت _عشق_ حسّ ناب آرزوهای محقق شده ی فصل قشنگ کودکی، همه زیباست، چه خوب…

و چه شیرین، حاصل این همه عشق کجاست و بهای این همه یکرنگی چیست؟!

دیشب بود، راهیشان کردیم به دیار یاربازان همان کوچه ی نور؛ خواهرم را، همه ی جانو کسم را...

راهیش کردیم، در لباسی به مثابه فرشته، سپید...

و خداحافظی تلخو شیرین شبانه سخت بود، و خدا واسطه بود که اگر نبود، این جدایی غیرممکن بود...

و خودش حافظشان است، دلگرمی من به همین است...

 15 اسفند 87

13:21

مارها قورباغه‌ها را می خوردند و قورباغه‌ها از این نابسامانی بسیار غمگین بودند
تا اینکه قورباغه‌ها علیه مارها به لک لک‌ها شکایت کردند
لک لک‌ها چندی از مارها را خوردند و بقیه را هم تار و مار کردند و قورباغه‌ها از این حمایت شادمان شدند
طولی نکشید که لک لک‌ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه‌ها
قورباغه‌ها ناگهان دچار اختلاف دیدگاه شدند
عده ای از آنها با لک لک‌ها کنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان بازگشت مارها شدند
مارها بازگشتند ولی اینبار همپای لک لک‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها کردند
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند که انگار برای خورده شدن به دنیا آمده اند
ولی تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است !
اینکه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان !!؟؟

رویای شبانگاهی                                                                                                           نزدیک سحر کسی بیدارم کرد، ماه اتاقم را روشن کرد، باد در را بست...                                          محفل خودمانی بود، چشمانم تو را می دید، بی پرده...                                                              خواستی، نخواستم، خواستی، نخواستم، آنقدر که رفتی...                                                            ماه نورش را گرفت، سحر شد، پنجره بسته بود...    

بازارسیاه                                                                                                                         دیروز به بازار رفته بودم. دلم را به قیمت محبت کسی فروختم...                                                      صبح امروز برای نقد محبتش رفتم، خبر دادند موجودی اش خالیست، محبتی در حسابش نیست! می گویند متواری شده...

ماه نو                                                                                                                             دیروز پس از غروب، خورشید به خانه ام آمد، گلایه از کار سخت داشت، گفت چند روزی استراحت خواهد کرد...                                                                                                                           صدایی مهیب آمد، چیزی بر بام افتاد، ماه بود، در آخرین لحظه تا دیدار جان داده بود...                          خورشید می خندید: نمی شود، شب دنیا را فرا خواهد گرفت، از طلوع فردا کارمان را با ماه نو شروع خواهیم کرد...

چوب طمع                                                                                                                   صدایت را می شنیدم آن روز که فریاد می زدی فردا ازآن ماست...                                                     امروز فرداست، صدایی از تو برنمی آید، کاش به همان دیروز قناعت کرده بودیم...

هبوط سرد                                                                                                                 پرسیدم خانه ات کجاست؟ پاسخ دادی میان ابرها.                                                                        گفتم مرا به آنجا راهی نیست.گفتی هست، اگر بخواهی ستاره ی خانه ام خواهی شد...               خواستم و چه عروج زیبایی بود به بالاها...                                                                              شب شد، ستاره ها تک تک به خانه مان می آمدند، رویای تک ستاره بودن را با خود به زمین آوردم...

گفتی بنویس، نپرسیدم از چه؟! شاید آن موقع می دانستم که باید از راز درونم بنویسم! اما حالا، هرچه قلمم را بر کاغذ میگردانم، نه کلمه ای آفریده می شود و نه حتی حرفی...

با خود می اندیشم، چرا چنین شدم؟! انگار با من قهرند همه ی آنهایی که دیروز مونسم بودند و گوش شنوای حرفهایم و نوازشگر اشکهایم...

کاغذهایم را می گویم، می خواهم با آنها سخن بگویم، اما از من روی گردانند، صدایشان می کنم، نمی شنوند و گاه همنشینی با دیواره های سنگی و بی روح سطل زباله را به همراهی قلب سیاه من ترجیح می دهند...

قلمم نیز – همانی که دیروز با اشاره ی نگاهم بر صفحه ی کاغذ، کودکانه تاب می خورد- قدم برنمی دارد، به گوشه ای می اندازمش، شاد می شود! و از فرط شادی خطی به یادگار بر دیوار اتاق می کشد...

نگران می شوم، یادت می کنم، عشقت را لحظه ای به یاد می آورم و برای کشیدن آهی از سر سوز دل – و شاید از سر افسوس – سر به بالا می آورم، نگاهم از قاب پنجره به آسمان شب می افتد، او نیز نگاهم می کند، نوعی التماس را از چشمانش می خوانم...

از من می خواهد که کاغذم باشد، وسعتش را برای نوشتنم از تو، ناچیز می داند... نور ماه را ارزانی ام می دارد، به دستم می دهدش، نگاهش می کنم، حیرانی را از چشمانم می خواند که ماه در دستان من چه می کند؟! به چه کارم می آید؟! آرام در گوشم زمزمه می کند: قلمت!

چه تناقضی! کاغذم آسمان، قلمم ماه، دستانم اما ناتوان، ماه را رها میکنم و نگاهم را از آسمان می گیرم، چهره ام درهم می شود، با خود می اندیشم:  به سخره ام گرفتند همه...!

باد می وزد، خبری دارد انگار... گوشهایم را می سپارم به باد، سخن می گوید با من: کهکشانی منتظر است، بنویس، از او بنویس...

مدام می وزد و اصرار می ورزد، جا می زنم، سیلی ام می زند...  از روی اجبار، دستم را بلند می کنم، ماه را در دستانم میگیرم، چشمهایم را می بندم، لحظه ای با یاد تو ماه را بر صفحه ی خشک و بی روح آسمان، می لرزانمش، می رقصانمش...

نسیمی از کنارم می گذرد، چشمهایم را باز می کنم، چه میبینم خدایا؟!

آسمان تاریک و خاموش من حالا ستاره باران شده، آری، انگار نقش ستاره ها را زده ام، نقش ستاره ها نقش توست، نمی دانستم که با "یاد تو" می توانم آسمان را جان دهم...

ناگهان گذشته را مرور می کنم، یادم می آید که اینجا جای من نیست، من با "از یاد بردنش" پیمان بسته ام، پس برمی گردم...

کاغذم همچنان در سطل زباله است، قلمم گوشه ی اتاق...

صدای نیشخندشان را می شنوم...

(23خردادماه 87 – 00:56)

سالها پیش دل من که به عشق ایمان داشت

تا که آن نغمه ی جان بخش تو از دور شنید

اندرین مزرع آفت زده ی شوم حیات

شاخ امیدی کاشت...

من...

در باغ "بی برگی" زادم

و در فقر، غنی گشتم

و از چشمه ایمان، سیراب شدم

و در هوای دوست داشتن، دم زدم

و در آرزوی آزادی، سر برداشتم

و در بالای غرور، قامت کشیدم...

و از دانش، طعامم دادند

و از شعر، شرابم نوشاندند

و از مهر، نوازشم کردند...

و حقیقت، دینم شد

و خیر، حیاتم شد و کارِ ماندنم

و "زیبایی"، عشقم شد و بهانه ی زیستنم...

(دکتر شریعتی)

اگر دروغ رنگ داشت
هر روز،شاید
ده ها رنگین کمان
در دهان ما نطفه میبست
و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود

اگر عشق، ارتفاع داشت
من زمین را در زیر پای خود داشتم
و تو هیچگاه عزم صعود نمیکردی
آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها
به تمسخر میگرفتی

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سکوت شب را ویران میکردند
اگر براستی خواستن توانستن بود
محال نبود،وصال
و عاشقان که همیشه خواهانند
همیشه میتوانستند تنها نباشند

اگر گناه وزن داشت
هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد
تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی
و شاید من، کمر شکسته ترین بودم

اگر غرور نبود
چشمهای مان به جای لبها سخن نمیگفتند
و ما کلام دوستت دارم را
در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم

اگر دیوار نبود
نزدیک تر بودیم،
همه وسعت دنیا یک خانه میشد
و تمام محتوای یک سفره
سهم همه بود
و هیچکس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمیشد

اگر ساعتها نبودند
آزاد تر بودیم،
با اولین خمیازه به خواب میرفتیم
و هر عادت مکرر را
در میان بیست و چهار زندان حبس نمیکردیم

اگر خواب حقیقت داشت
همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز
لبریز از ناباوری بودم
هیچ رنجی بدون گنج نبود
اما گنجها شاید، بدون رنج بودند

اگر همه ثروت داشتند
دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند
و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدیدید
تا دیگری از سر جوانمردی
بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند
اما بی گمان صفا و سادگی میمرد

اگر مرگ نبود
همه کافر بودند
و زندگی بی ارزشترین کالا بود
ترس نبود،زیبایی نبود
و خوبی هم، شاید

اگر عشق نبود
به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟
کدام لحظه نایاب را اندیشه میکردیم؟
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری! بیگمان پیش از اینها مرده بودیم

اگر کینه نبود
قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند
من با دستانی که زخم خورده توست
گیسوان بلند تو را نوازش میکردم
و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم
به یادگار نگه میداشتی
و ما پیمانه هایمان را در تمام شبهای مهتابی
به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم

اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد
من بیگمان
دوباره دیدن تو را آرزو میکردم
و تو نیز
هرگز ندیدن من را...
آنگاه نمیدانم
براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به خاطر عطر نان گرم
برای برفی که اب می شود دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت
لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم
تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم
برای پشت کردن به ارزوهای محال
به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به خاطربوی لاله های وحشی
به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان
برای بنفشیه بنفشه ها دوست می دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم
تورا برای لبخند تلخ لحظه ها
پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم
تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم
اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم
تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ...دوست می دارم
تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ...دوست می دارم
برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه
تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می دارم
تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم...دوست می دارم...

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

(حافظ شیرازی)

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

هرآنکس چیز می بخشد ز ملک خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

(هاتف اصفهانی)

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم تمام روح اعضا را

هرآنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

نه چون هاتف که می بخشد سر و دست و تن  و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که شور افکنده دلها را

(شهریار)

بسا من را عجب آمد ز احوال شما خوبان

که عیب یکدگر جویید و لفظ شعر حافظ را

هرآنکس هدیه ای آرد برای دلبر رعنا

ادب گوید که نشمارد کسی عیب هدایا را

اگر حافظ به او بخشد سمرقند و بخارا را

به تعبیری عیان سازد مقام  و قیمت دل را

وگر هاتف به او بخشد سر و دست و تن و پا را

فدای او همی سازد تمام قالب دل را

وگر هم شهریار آرد برایش روح اعضا را

حیات و روح بخشد همی اعضای هاتف را

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

خوشا احوال و ایامش که دارد هر دو عالم را

سمرقند و بخارا، تمام روح و اعضا، دل

هرآن کودل بدست آرد نخواهد ملک دارا را

(ساره افتخارزاده)

کلاس آرام و عصری گرم و خواب انگیز

صداهای گچ و پا و کلام گرم استادی؛

دو چشمم میکند از خواب خوش لبریز

بغل دستی تلنگر می زند:"برخیز"

دریغ اما

اثربخشی ندارد این تلنگر نیز...

***

میان چرت و بیداری

به ناگه نغمه ی زیبا و لرزآور

ز کیف خواهری، خوابم پراند از سر

-"عزیزم صبر تا یک لحظه ی دیگر"

- تبسم می شود جاری به روی عده ای دیگر-

***

ز سرخوش می پرد خوابم، تمرکز باز می یابم

ولی ناگاه آهنگی

شبیه بندری، یا یک چنین زنگی

ز سوی دیگری می خیزد و این بار

پسر تا بیخ گوشش قرمز و رنگی...

***

دگر استاد شد شاکی

"چه شد بر عالم خاکی

که هر کس راست "همراهی"

نه شرمی از کلاس است و نه از استادتان باکی"

***

خدایا! باز

کلاس آرام و عصری گرم و خواب انگیز

صداهای گچ و پا و کلام گرم تکراری...

صدای دیگری هم آه می آید؛

صدای بلبلی،

از جیب استاد است انگاری!

چه آهنگ خوشی "همراه" ایشان می کند جاری...

(محمدباقر کاظمی)

خداوندا

 اگر روزی بشر گردی

 ز حال ما خبر گردی

 پشیمان می شوی از قصه خلقت

 از این بودن از این بدعت

 خداوندا

نمی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است

 چه زجری می کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است...

شریعتی

نمی خواهم خدایم بیکران باشد

نمی خواهم عظیم و قادر و رحمان

نمی خواهم که باشد این چنین آخر

خدا را لمس باید کرد

نگو کفر است

خدا را می توان در باوری جا داد

که در احساس و ایمان غوطه ور باشد

خدا را می توان بوئید

و این احساس شیرینی است

نگو کفر است

که کفر این است

که ما از بیکران مهربانیها

برای خود

خدایی لامکان و بی نشان سازیم

خدا را در زمین و آسمان جستن

ندارد سودی ای آدم

تو باید عاشقش باشی

و باید گوش بسپاری

به بانگ هستی و عالم

که در هر خانه ای آخر خدایی هست

نگو کفر است

اگر من کافرم،

باشد!

نمی خواهم خدایا زاهدی چون دیگران باشم

نمی خواهم خدایم را

به قدیسی بدل سازم

که ترسی باشد از او در دل و جانم

نگو کفر است

که سوگند یاد کردم من

به خاک و آب و آتش

بارها ای دوست

خدا زیباترین معشوق انسانهاست

خدا را نیست همزادی

که او یکتاترین

عاشقترین

معبود انسانهاست...

کشتی در طوفان شکست و غرق شد . فقط دو مرد توانستند به سوی جزیره ی کوچک بی آب و علفی

شنا کنند و نجات یابند.

 دو نجات یافته دیدند هیچ نمی توانند بکنند، با خود گفتند بهتر است از خدا کمک بخو ا هیم .

بنابراین دست به دعا شدند و برای این که ببینند دعای کدا م بهتر مستجاب می شود به گوشه ا ی

از جزیره رفتند.

نخست، از خدا غذا خواستند . فردا مرد اول، درختی یافت و میوه ای بر آن، آن را خورد . اما مرد دوم

چیزی برای خوردن نداشت.

هفته بعد، مرد اول از خدا همسر و همدم خواست، فردا کشتی دیگری غرق شد، زنی نجات یافت و

به مرد رسید. در سمت دیگر، مرد دوم هیچ کس را نداشت.

مرد اول از خدا خانه، لباس و غذای بیشتری خواست، فردا، به صورتی معجزه آسا، تمام چیزها یی

که خواسته بود به او رسید. مرد دوم هنوز هیچ نداشت.

دست آخر، مرد اول از خدا کشتی خواست تا او همسرش را با خود ببر د . فردا کشتی ای آمد و در

سمت او لنگر انداخت، مرد خواست به همراه همسرش از جزیر ه برود و مرد دوم را همانجا رها کند .

پیش خود گفت، مرد دیگر حتما شایستگی نعمت های الهی را ندارد، چرا که درخواستها ی ا و

پاسخ داده نشد، پس همینجا بماند بهتر است.

زمان حرکت کشتی، ندایی از آسمان پرسید: چرا همسفر خود را در جزیره رها می کنی؟

پاسخ داد : این نعمت هایی که به دست آورده ام همه مال خودم است، همه را خود درخواست کرده ام.

 درخواست های او که پذیرفته نشد، پس لیاقت این چیزها را ندارد.

ندا، مرد را سرزنش کر د : اشتباه می کنی . زمانی که تنها خواسته او را اجابت کردم، این نعمت ها به

تو رسید.

مرد با حیرت پرسید: از تو چه خواست که باید مدیون او باشم؟

ندا پاسخ داد: از من خواست که تمام خواسته های تو را اجابت کنم!

عشق هدف حیات و محرک زندگی من است و زیباتر از عشق چیزی ندیده ام و بالاتر از عشق چیزی نخواسته ام. عشق است که روح مرا به تموج وامی دارد، قلب مرا به جوش می آورد، استعدادهای نهفته ی مرا ظاهر میکند، مرا از خودخواهی و خودبینی می راند. دنیای دیگری را حس می کنم. در عالم وجود محو می شوم. احساس لطیف و قلبی حساس و دیده ای زیبابین پیدا می کنم. لرزش یک برگ، نور یک ستاره ی دور، موریانه ی کوچک، نسیم ملایم سحر، موج دریا، غروب آفتاب همه احساس و روح مرا می ربایند و از این عالم مرا به دنیای دیگری می برند...

این ها همه و همه از تجلیات عشق است...

به خاطر عشق است که فداکاری می کنم. به خاطر عشق است که به دنیا با بی اعتنایی می نگرم و ابعاد دیگری را می یابم. به خاطر عشق است که دنیا را زیبا می بینم و زیبایی را می پرستم. به خاطر عشق است که خدا را حس می کنم و او را می پرستم و حیات و هستی خود را تقدیمش میکنم...

شهید چمران

مرشدی با خود زمزمه می کرد: خدایا با من حرف بزن! پرنده ای آواز خواند، ولی او نشنید.

او با صدایی بلند گفت: خدایا با من حرف بزن! رعدی در آسمان غرید، ولی او به آن گوش نکرد.

اطرافش را نگاه کرد و گفت: خدایا بگذار تو را ببینم! ستاره ای درخشید، ولی او آن را ندید.

فریاد زد: خدایا معجزه ای به من نشان بده! نوزادی در همسایگی او به دنیا آمد، ولی او نفهمید.

این بار با ناامیدی گریه سر داد و گفت: خدایا مرا لمس کن و بگذار بدانم تو اینجا هستی!

پس خدا نزدیک شد و او را لمس کرد، اما او پروانه را از روی صورتش پس زد و بی توجه به راه خود ادامه داد...

فرشته صبر نگهبان من است در عبور از سرزمین خشک و قحطی زده فقر و رسیدن به بهشت فراوانی و ثروت

فرشته صبر حافظ من است در عبور از سرزمین پست و متعفن زندگی روز مره و معمولی و رسیدن به بلندی های پاک بزرگی و افتخار

فرشته صبر همراه من است در عبور از سرزمین رودخانه های خشکیده ی ضعف و رسیدن به  چشمه های جوشان و موج های خروشان قدرت

دستم در دستان فرشته صبر است در عبور از وادی سرآب های جذاب حرص و آز با مردمانی که بمانند یغماگران بی درنگ و با شتابی هراسناک مشغول جمع آوری مال، خانه، و اشیا گوناگون در کیسه ها یشان هستند و رسیدن به چشمه های گوارای "تعالی" و لذت های بارورآن

فرشته صبر نگهبان من است در عبور از سرزمین تنگ و عقب مانده ی تعصب، خشونت و کینه به دشت های وسیع آگاهی و مهر

فرشته صبر حافظ من است در عبور از برهوت آهنی بی احساسی و تنهایی و بی پیوندی به سرزمین سبز و پر آب عشق، دوستی و فداکاری.

منت دانشگاه آزاد را که ترکش موجب بی مدرکی است و به کلاس اندرش مزید بی پولی. هر ترمی که آغاز می شود موجب پرداخت زر است و چون پایان می یابد موجب خالی شدن جیب. پس در هر سالی دو ترم موجود است و در هر ترمی شهریه ای واجب.

از جیب و توان که برآید / کز عهده شکرش به درآید

باران شهریه بی حسابش همه را رسیده و کلاسهای لانه زنبوری اش همه جا کشیده، پرده ناموس دانشجو به واسطه بی پولی ندرد و او را به زبان خوش به بیرون از دانشگاه روانه سازد.

حسابداری دانشگاه را گفته تا فرش اسکناسین بگستراند و معمار دانشگاه را فرموده تا بنای آنچنانی در کوه و بیابان برپا کند.دانشجویان را به خلعت کارشناسی قبای پرخرج  لیسانس دربرگرفته و اطفال پشت کنکوری را به آرزوی دانشگاه کلاهی گشاده بر سر نهاده، دیپلمه ی بیکار به قدرت او لیسانس بیکار گشته و لیسانس بیکار به تربیتش دکتر بیکار گشته.

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند / تا تو مدرک به کف آری و به کارش نبری

همه مانند تو سرگشته و بیکار و غمین / طی شده عمر به بی حاصلی و بی خبری

درخبر است که در پایان سالیان دراز تحصیل کوزه ای سفالین کرامت کنند با مدرکی دهان پرکن! تا آن مدرک را بر در کوزه نهاده و آبش بنوشند.

هرگاه که یکی از چاکران درس نخوانده پریشان روزگار دست انابت به امید اجابت به درگاه استاد جلیل القدر و عظیم الشان بردارد، مراد بر مرید نظر نکند، بازش بخواند، باز ناز کند، بازش به اصرار و التماس بخواند، استاد فرماید: ای چاکران شاهد باشید که بر این دانشجوی پررو غضب نمودم و او را از ارفاق های خود محروم کرده و جگرش را خون و چشمانش را گریان خواهم نمود.

عاکفان درگاه استاد به تقصیر مطالعه معترف و واصفان جمالش در پاسخ به سؤالات امتحانی متحیر. یکی از چاکران سر بر آستان استاد نهاده و در امید دیدار استاد مستغرق گشته بود. حالیکه استاد بازآمد حالتها برفت و کرامتها مشاهده شد. یکی از دوستان گفت: از این درگاه که بودی چه مژده ما را کرامت کردی؟ گفت: بخاطر داشتم که چون برسیدم از صولت و جلال استاد چنان لرزه بر پشتم افتاد که جمله آرزوهایم از یاد برفت.

ای کمتر از خیال و گمان و وهم /  وز هرچه گفته اند و شنیده ایم و خوانده ایم

روی هر پله ای که بایستی خدا یک پله بالاتر است نه به خاطر اینکه خداست به خاطر اینکه دست تو را بگیرد...

آرزوهاتو بنویس و یکی یکی از خدا بخواه. خدا یادش نمی ره، ولی تو یادت می ره چیزی رو که امروز داری، دیروز آرزوش رو داشتی...

از میان کسانی که برای دعای باران به تپه ها می روند، تنها کسانی که با خود چتر می برند، امید به استجابت دعای خود دارند...

آدمک آخر دنیاست، بخند

آدمک مرگ همینجاست، بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد...

شوخی کاغذی ماست، بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است، بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست، بخند...

سرمایه ی عمر آدمی یک نفس است

وان یک نفس از برای یک هم نفس است

گرنفسی با نفسی هم نفس است

آن یک نفس از برای یک عمر بس است...

دشت ها آلوده است

در لجنزار گل لاله نخواهد رویید

در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید؟

فکر نان باید کرد

وهوایی که در آن نفسی تازه کنیم

گل گندم خوب است ، گل خوبی زیباست

ای دریغا که همه مزرعه ی دل ها را علف هرزه ی کین پوشانده است

هیچکس فکر نکرد

که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

وهمه مردم شهر بانگ برداشته اند

که چرا سیمان نیست

و کسی فکر نکرد

که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است

که به غیر از انسان

هیچ چیز ارزان نیست...

نقل است که شبی نماز همی کرد، آوازی شنود که: هان ابوالحسن!

خواهی که آنچه از تو میدانم با خلق بگویم تا سنگسارت کنند؟ شیخ گفت: ای بارخدای! خواهی تا آنچه از رحمت تو میدانم و از کرم تو میبینم با خلق بگویم تا دیگر هیچ کس سجودت نکند؟!

آواز آمد: نه از تو نه از من!

خداوندگارا چگونه بیافریدی این چنین؟ چه جَلَب جایگاهی است! مرا چرا مأوایی چنین کژ است؟! بارخدایا مرا چه کاری است اگر این بنا سرازیر شود؟! آن گاه که همی ساختند این بنا را، تفکری ننمودند که گر موجودی در عالم رویا و توهم به سر برد و با خود بیندیشاند(!) که عجب جنتی است این "ایتالیان" و عجب قصری باشد این"پیزا" بنا، و ممکن همی باشد که بر اثر کثرت جمعیت و پرا کندگی حواس(!) ،بشاید که جفت لنگانش لیز بلُنباند آن گاه حیله ای نزدش نباشد مگر آنکه گامی به جلو نهد و آنگاه با لبانی جنبان وگفتان که:"اشهد ان لا اله الا الله" (با فرض مسلمان بودن) و"اوه، نو، مای گاد، هلپ می!!!" (با فرض غیرمسلمان بودن) ناگاه بر زمین افتد و خین ازو جاری شود و آنگاه به لقاءالله پیوندی بشود او را، آیا نمی دانند که یخه شان در یوم حساب گیر است و باید بچشند طعم گوارای سوزان آتشی را که جمله ملائک بیفروختندی آن را؟!

خداوندگارا رحمی بنه بر این اهل معمار و این قوم خدانترس که با بنایی که بنا نهادند، موجبات برتری سرزمین "ایتالیان" را بر دیگر سرازمین وارد آوردند، از آن جهت که مردمان دنیا جذب این بنا همی گردند و از تو خداوندا چه پنهان که در غرب تر از ما- استغفرالله- به اینان گویند"توریست" و من ندانم که این چه توری است که ایرانیان هنوز نیافتندش پس از ده سده ای که قبل از ولد مسیح پا بر سرزمین مقدس، ایران، نهادند تا به حال...

خداوندگارا، رأیی دهم مگو"لا!" : اینان که مردمانی بودند کوشنده، افسوس که نبودند بر این راه که همانا مانعی نهند بی زحمت بر احدی از این طبقان همانند سیزدهمینِ طبقان تا که منع بگرداند موت همانانی را که "اشهد" گویان و یا"هلپ"گویان در حال سقوطند و خواستار یک ملکه که همی پیشی بگیرد از برای تسلیم بکردن جان به جانان آفرین... حال بر آنم است که خود به تنهایی چنین کنم. باشد که تو نیز یاری رسانم باشی که مردمان را از خطر غفلت و بی خبری نجاتی بخشیم و چه بسا مرا هم نجاتی باشد در سرای دگر و چه بسا مردمانی که در همان طبقه سیزده، برسند به حقایق زیبای حیات و زین به بعد جمع بگردانند حواسشان را در کردار و رفتار و گفتارشان تا که باشد سعادتی بنهفته در نیکوی آنها...

 قربان نازنین وجودتان

 والسلام علیک

 السمیراء پیزابناءالاسپانسر(از برای مرمّت)

 اگر ماه بودم به هرجا که بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم به هرجا که بودم

سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هرجا که بودم

مرا می شکستی، مرا می شکستی.

"فریدون مشیری"

  عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم که در همسایه ی صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم بر لب پیمانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان و لرزان دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم نه طاعت می پذیرفتم نه گوش از بهر استغفاراین بیدادگرها تیز کرده پاره پاره در کف زاهد نمایان سجه ی صد دانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان هزاران لیلی نازآفرین را کوبه کو آواره و دیوانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم بعرش کبریایی، با همه صبر خدایی تا که می دیدم عزیز نابجایی ناز بریک نارود گردیده خواری می فروشد گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم که می دیدم مشوش عارف وعامی ز برق فتنه ی این علم عالم سوز مردم کش به جز اندیشه ی عشق و وفا، معدوم هر فکری در این دنیای پر افسانه می کردم عجب صبری خدا دارد چرا من جای او باشم همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد وگرنه من به جای او چو بودم یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم عجب صبری خدا دارد عجب صبری خدا دارد... "معین کرمانشاهی"