رویای شبانگاهی                                                                                                           نزدیک سحر کسی بیدارم کرد، ماه اتاقم را روشن کرد، باد در را بست...                                          محفل خودمانی بود، چشمانم تو را می دید، بی پرده...                                                              خواستی، نخواستم، خواستی، نخواستم، آنقدر که رفتی...                                                            ماه نورش را گرفت، سحر شد، پنجره بسته بود...    

بازارسیاه                                                                                                                         دیروز به بازار رفته بودم. دلم را به قیمت محبت کسی فروختم...                                                      صبح امروز برای نقد محبتش رفتم، خبر دادند موجودی اش خالیست، محبتی در حسابش نیست! می گویند متواری شده...

ماه نو                                                                                                                             دیروز پس از غروب، خورشید به خانه ام آمد، گلایه از کار سخت داشت، گفت چند روزی استراحت خواهد کرد...                                                                                                                           صدایی مهیب آمد، چیزی بر بام افتاد، ماه بود، در آخرین لحظه تا دیدار جان داده بود...                          خورشید می خندید: نمی شود، شب دنیا را فرا خواهد گرفت، از طلوع فردا کارمان را با ماه نو شروع خواهیم کرد...

چوب طمع                                                                                                                   صدایت را می شنیدم آن روز که فریاد می زدی فردا ازآن ماست...                                                     امروز فرداست، صدایی از تو برنمی آید، کاش به همان دیروز قناعت کرده بودیم...

هبوط سرد                                                                                                                 پرسیدم خانه ات کجاست؟ پاسخ دادی میان ابرها.                                                                        گفتم مرا به آنجا راهی نیست.گفتی هست، اگر بخواهی ستاره ی خانه ام خواهی شد...               خواستم و چه عروج زیبایی بود به بالاها...                                                                              شب شد، ستاره ها تک تک به خانه مان می آمدند، رویای تک ستاره بودن را با خود به زمین آوردم...