سقوط از برج پیزا

مشق دل

samirana — Thu, 05 Nov 2009 15:52:18 GMT

پناهِ بي پناه

كردار لاقيدو بي پرواي اين قوم نمك خورده خدا را برده طاقت؛

به پندارم پشيمان است ازين خلقت...

چندگاهي است به اين انديشم كه پناهي همه داريم بهنگام دل تنگ و گرفته داشتن

صعب و مصيبت آن است: خداي اين قوم بودن و خود، خدا نداشتن...

چشم به راه

سالهاست كه بي تو شبهايمان پر زكابوس است و روزهايمان پر ز شب...

وعده دادي كه مي آيي، سراسيمه و مشتاق بيست سال، بيتاب ديدنت ماندم و نيامدي؛

نشان به آن نشان

كه دوهزار سال از ميلاد مسيح مي گذشت

و عصر، عصر گفتگوي تمدن ها بود

و رايانه هاي جيبي

و بازار … D&G

آداب الآباد !!!‏

samirana — Sun, 02 Aug 2009 17:59:18 GMT

چند سال پيش در دانشگاه سوربن فرانسه تدريس مي كردم. روزي در آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي، سوالي مطرح كرد: "استاد، شما كه از جهان سوم مي آييد، جهان سوم كجاست؟"

فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود. من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز به آن اعتقاد بيشتري پيدا مي كنم. به آن دانشجو گفتم: "جهان سوم جايي است كه هركس بخواهد مملكتش را آباد كند خانه اش خراب مي شود و هركس بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد."

پروفسور محمود حسابی

گرانی ات ارزانی اش شد...

samirana — Mon, 15 Jun 2009 17:40:18 GMT

چه کسی میگوید که گرانی اینجاست؟!

دوره ی ارزانی است! شرافت ارزان، قیمت عزت و ایمان ارزان و دروغ از همه چیز ارزانتر!

آبرو قیمت یک تکه ی نان و چه تخفیف بزرگی خورده است قیمت هر انسان...

بخود آ ...

samirana — Fri, 24 Apr 2009 14:00:18 GMT

نه مرادم، نه مریدم، نه پیامم، نه کلامم، نه سلامم، نه علیکم، نه سپیدم، نه سیاهم، نه چنانم که تو گویی، نه چنینم که تو خوانی، نه آنگونه که گفتند و شنیدی، نه سمائم، نه زمینم، نه به زنجیر کسی بسته و برده ی دنیم، نه سرابم، نه برای دل تنهائی تو جام شرابم، نه گرفتار و اسیرم، نه حقیرم، نه فرستاده ی پیرم، نه بهر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم، نه جهنم، نه بهشتم، چنین است سرشتم، این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم، بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم.

حقیقت نه برنگ است و نه بو، نه به های است و نه هو، نه به این است و نه او، نه بجام است و سبو، گر به این نقطه رسیدی بتو سربسته و در پرده بگویم، تا کسی نشنود این راز گهربار جهان را.

آنچه گفتند و سرودند تو آنی، خود تو جان جهانی، گر نهانی و عیانی، تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی، تو ندانی که خود آن نقطه ی عشقی، تو اسرار نهانی، همه جا تو، نه یک جای، نه یک پای، همه ای، با همه ای، همهمه ای، تو سکوتی، تو خود باغ بهشتی، تو بخود آمده از فلسفه ی چون و چرایی، بتو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی، در همه افلاک بزرگی، نه که جزئی، نه چون آب در اندام سبوئی، خود اوئی، بخود آی، تا بدرخانه متروکه ی هرکس ننشینی و بجز روشنی شعشعه ی پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی.

بخود آ ...

دلتنگم، به همین زودی!

samirana — Fri, 06 Mar 2009 10:19:18 GMT

بغضی در کمین، لبخندی شکرین، خنده ای از ته دل، یک نگاهم نگران، یک نگاهم شادان، وصدایم لرزان...

آهی از سر شادیو غم _توام_ سوزی از شعله ی افروخته ی عشق، صفا، رفتن ها... سوزی از شعله ی خاموش نشستن ها، گفتن ها، خندیدن ها...

دستانم سرد، قلبم گرم، پایکوبان اشک میریزم...

و چرا این همه شور؟! مگر آن نیست که جدا می شود از من امشب؟! پس چرا این همه شادی؟!

یادم آمد، خانه ای گرم محبت منتظرست، باید برود، من نمیفهمم، پس چرا اشک؟!

پُر حسّم، متضادندو لجوج، مرگ یکدیگر را، همه درسر دارند، "من" چه کنم؟! گاه آراممو گاهی تشویش، همه ی روحو تنم را…

رنگ صداقت، بوی رفاقت، شور عطوفت، رقص رقّاص طبیعت _عشق_ حسّ ناب آرزوهای محقق شده ی فصل قشنگ کودکی، همه زیباست، چه خوب…

و چه شیرین، حاصل این همه عشق کجاست و بهای این همه یکرنگی چیست؟!

دیشب بود، راهیشان کردیم به دیار یاربازان همان کوچه ی نور؛ خواهرم را، همه ی جانو کسم را...

راهیش کردیم، در لباسی به مثابه فرشته، سپید...

و خداحافظی تلخو شیرین شبانه سخت بود، و خدا واسطه بود که اگر نبود، این جدایی غیرممکن بود...

و خودش حافظشان است، دلگرمی من به همین است...

15 اسفند 87

13:21

مارها و قورباغه ها...

samirana — Sat, 11 Oct 2008 05:57:18 GMT

مارها قورباغه‌ها را می خوردند و قورباغه‌ها از این نابسامانی بسیار غمگین بودند
تا اینکه قورباغه‌ها علیه مارها به لک لک‌ها شکایت کردند
لک لک‌ها چندی از مارها را خوردند و بقیه را هم تار و مار کردند و قورباغه‌ها از این حمایت شادمان شدند
طولی نکشید که لک لک‌ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه‌ها
قورباغه‌ها ناگهان دچار اختلاف دیدگاه شدند
عده ای از آنها با لک لک‌ها کنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان بازگشت مارها شدند
مارها بازگشتند ولی اینبار همپای لک لک‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها کردند
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند که انگار برای خورده شدن به دنیا آمده اند
ولی تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است !
اینکه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان !!؟؟

پاورقی ها...

samirana — Tue, 09 Sep 2008 15:26:18 GMT

رویای شبانگاهی نزدیک سحر کسی بیدارم کرد، ماه اتاقم را روشن کرد، باد در را بست... محفل خودمانی بود، چشمانم تو را می دید، بی پرده... خواستی، نخواستم، خواستی، نخواستم، آنقدر که رفتی... ماه نورش را گرفت، سحر شد، پنجره بسته بود...

بازارسیاه دیروز به بازار رفته بودم. دلم را به قیمت محبت کسی فروختم... صبح امروز برای نقد محبتش رفتم، خبر دادند موجودی اش خالیست، محبتی در حسابش نیست! می گویند متواری شده...

ماه نو دیروز پس از غروب، خورشید به خانه ام آمد، گلایه از کار سخت داشت، گفت چند روزی استراحت خواهد کرد... صدایی مهیب آمد، چیزی بر بام افتاد، ماه بود، در آخرین لحظه تا دیدار جان داده بود... خورشید می خندید: نمی شود، شب دنیا را فرا خواهد گرفت، از طلوع فردا کارمان را با ماه نو شروع خواهیم کرد...

چوب طمع صدایت را می شنیدم آن روز که فریاد می زدی فردا ازآن ماست... امروز فرداست، صدایی از تو برنمی آید، کاش به همان دیروز قناعت کرده بودیم...

هبوط سرد پرسیدم خانه ات کجاست؟ پاسخ دادی میان ابرها. گفتم مرا به آنجا راهی نیست.گفتی هست، اگر بخواهی ستاره ی خانه ام خواهی شد... خواستم و چه عروج زیبایی بود به بالاها... شب شد، ستاره ها تک تک به خانه مان می آمدند، رویای تک ستاره بودن را با خود به زمین آوردم...

آسمان جل...

samirana — Sat, 21 Jun 2008 08:17:08 GMT

گفتی بنویس، نپرسیدم از چه؟! شاید آن موقع می دانستم که باید از راز درونم بنویسم! اما حالا، هرچه قلمم را بر کاغذ میگردانم، نه کلمه ای آفریده می شود و نه حتی حرفی...

با خود می اندیشم، چرا چنین شدم؟! انگار با من قهرند همه ی آنهایی که دیروز مونسم بودند و گوش شنوای حرفهایم و نوازشگر اشکهایم...

کاغذهایم را می گویم، می خواهم با آنها سخن بگویم، اما از من روی گردانند، صدایشان می کنم، نمی شنوند و گاه همنشینی با دیواره های سنگی و بی روح سطل زباله را به همراهی قلب سیاه من ترجیح می دهند...

قلمم نیز – همانی که دیروز با اشاره ی نگاهم بر صفحه ی کاغذ، کودکانه تاب می خورد- قدم برنمی دارد، به گوشه ای می اندازمش، شاد می شود! و از فرط شادی خطی به یادگار بر دیوار اتاق می کشد...

نگران می شوم، یادت می کنم، عشقت را لحظه ای به یاد می آورم و برای کشیدن آهی از سر سوز دل – و شاید از سر افسوس – سر به بالا می آورم، نگاهم از قاب پنجره به آسمان شب می افتد، او نیز نگاهم می کند، نوعی التماس را از چشمانش می خوانم...

از من می خواهد که کاغذم باشد، وسعتش را برای نوشتنم از تو، ناچیز می داند... نور ماه را ارزانی ام می دارد، به دستم می دهدش، نگاهش می کنم، حیرانی را از چشمانم می خواند که ماه در دستان من چه می کند؟! به چه کارم می آید؟! آرام در گوشم زمزمه می کند: قلمت!

چه تناقضی! کاغذم آسمان، قلمم ماه، دستانم اما ناتوان، ماه را رها میکنم و نگاهم را از آسمان می گیرم، چهره ام درهم می شود، با خود می اندیشم: به سخره ام گرفتند همه...!

باد می وزد، خبری دارد انگار... گوشهایم را می سپارم به باد، سخن می گوید با من: کهکشانی منتظر است، بنویس، از او بنویس...

مدام می وزد و اصرار می ورزد، جا می زنم، سیلی ام می زند... از روی اجبار، دستم را بلند می کنم، ماه را در دستانم میگیرم، چشمهایم را می بندم، لحظه ای با یاد تو ماه را بر صفحه ی خشک و بی روح آسمان، می لرزانمش، می رقصانمش...

نسیمی از کنارم می گذرد، چشمهایم را باز می کنم، چه میبینم خدایا؟!

آسمان تاریک و خاموش من حالا ستاره باران شده، آری، انگار نقش ستاره ها را زده ام، نقش ستاره ها نقش توست، نمی دانستم که با "یاد تو" می توانم آسمان را جان دهم...

ناگهان گذشته را مرور می کنم، یادم می آید که اینجا جای من نیست، من با "از یاد بردنش" پیمان بسته ام، پس برمی گردم...

کاغذم همچنان در سطل زباله است، قلمم گوشه ی اتاق...

صدای نیشخندشان را می شنوم...

(23خردادماه 87 – 00:56)

برگ های پاره...

samirana — Fri, 30 May 2008 16:24:18 GMT

سالها پیش دل من که به عشق ایمان داشت

تا که آن نغمه ی جان بخش تو از دور شنید

اندرین مزرع آفت زده ی شوم حیات

شاخ امیدی کاشت...

من...

در باغ "بی برگی" زادم

و در فقر، غنی گشتم

و از چشمه ایمان، سیراب شدم

و در هوای دوست داشتن، دم زدم

و در آرزوی آزادی، سر برداشتم

و در بالای غرور، قامت کشیدم...

و از دانش، طعامم دادند

و از شعر، شرابم نوشاندند

و از مهر، نوازشم کردند...

و حقیقت، دینم شد

و خیر، حیاتم شد و کارِ ماندنم

و "زیبایی"، عشقم شد و بهانه ی زیستنم...

(دکتر شریعتی)

اگر نبود...

samirana — Tue, 20 May 2008 07:56:18 GMT

اگر دروغ رنگ داشت
هر روز،شاید
ده ها رنگین کمان
در دهان ما نطفه میبست
و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود

اگر عشق، ارتفاع داشت
من زمین را در زیر پای خود داشتم
و تو هیچگاه عزم صعود نمیکردی
آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها
به تمسخر میگرفتی

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سکوت شب را ویران میکردند
اگر براستی خواستن توانستن بود
محال نبود،وصال
و عاشقان که همیشه خواهانند
همیشه میتوانستند تنها نباشند

اگر گناه وزن داشت
هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد
تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی
و شاید من، کمر شکسته ترین بودم

اگر غرور نبود
چشمهای مان به جای لبها سخن نمیگفتند
و ما کلام دوستت دارم را
در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم

اگر دیوار نبود
نزدیک تر بودیم،
همه وسعت دنیا یک خانه میشد
و تمام محتوای یک سفره
سهم همه بود
و هیچکس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمیشد

اگر ساعتها نبودند
آزاد تر بودیم،
با اولین خمیازه به خواب میرفتیم
و هر عادت مکرر را
در میان بیست و چهار زندان حبس نمیکردیم

اگر خواب حقیقت داشت
همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز
لبریز از ناباوری بودم
هیچ رنجی بدون گنج نبود
اما گنجها شاید، بدون رنج بودند

اگر همه ثروت داشتند
دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند
و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدیدید
تا دیگری از سر جوانمردی
بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند
اما بی گمان صفا و سادگی میمرد

اگر مرگ نبود
همه کافر بودند
و زندگی بی ارزشترین کالا بود
ترس نبود،زیبایی نبود
و خوبی هم، شاید

اگر عشق نبود
به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟
کدام لحظه نایاب را اندیشه میکردیم؟
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری! بیگمان پیش از اینها مرده بودیم

اگر کینه نبود
قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند
من با دستانی که زخم خورده توست
گیسوان بلند تو را نوازش میکردم
و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم
به یادگار نگه میداشتی
و ما پیمانه هایمان را در تمام شبهای مهتابی
به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم

اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد
من بیگمان
دوباره دیدن تو را آرزو میکردم
و تو نیز
هرگز ندیدن من را...
آنگاه نمیدانم
براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟